یاد خاطرات گذشته...
خاطـــراتـــی کــــه از پـــی هــــم در ذهــــنـــم تــــداعــی مــی شـــونــد...
دلــــم در پــــی خــــاطـــرات در گورســـتان ســـرد گذشــته قدم می زند...
و بـــــه امـــید یــــافـــتن خـــاطــــره ای شـــیریــــن زنــــده مــی مــاند...
گـــــویــــــی دلــــــم دیـــگـر احســــاسی نـدارد...
گویـی غم سرد گذشته همچنان در دلـم می ماند...
غــــم جــــدایـــی...
جــدایــــی... واژه ای کـــــه هـــیـچ گـــاه به آن فـــکر نکـــرده بـودم...
کــه شـــایــد روزی کسی روی قلبم پا بگذارد...
چـــه شــد احساسم؟
گویی در در گورستان سرد جدایی در میان غم های گذشته دلم پرپر شد...
تــا شــــایـــد روزی کــسـی دوبـــــاره بــــــه دلــــــم جــــان بـــخــشـد...
امـا افسـوس که هیچ گـاه به آرزویـش نرسید...
گذشــت زمــان دلــم را در خـاطـــرات ســـرد گـــذشــــته دفــــن کـــرد...
یـــادم هــست روزی که در مراسـم خاکـسپاری دلـم شرکـت کرده بودم...
بـــاورم نمی شــــد ایـــن دل مـــن بــاشــد...
دلــــی پــــاره پــــاره و آکنــــده از غــــم....
دلـــی کـــه گـــویــی هزار بار مــرده بـود...
آن روز دلم زیر خـروارها خـاک دفـن شد...
رفت تاشایدخاطرات تلخ گذشته رازیاد ببرد
ومن همچنان تنهای تنها در گورستان سرد خاطرات گذشته قدم می زنم...
