رحیم معینی کرمانشاهی

بدون شرح

البته هر کس می تونه متن و یا شعری که به مضمون این عکس نزدیک باشه رو برام

کامنت بزاره تا با اسم خودش و  بلاگش اینجا وارد کنم

تولدم مبارک

اسبها درشكه را كشيدند ولي انعام را درشكه چي گرفت! به چشمان

اسب چشم بند زده بر دهانش پوز بند تا نبيند و حرف نزد چه اشناست

زندگي درشكه چي و اسبهايش

 خسته شدم...!

^{بهانه ای برای زندگی کردن به من دهید! بگذارید زندگی کنم!}

^{این حرفهایی است که من همیشه درخلوت تنهایی هایم باخود زمزمه میکنم} 

^{خسته می شوید از زندگی آن گاه که می بینید دیگران به تو وصله ی اعتیاد} 

می چسپانند نشان به آن نشان که قامتت خمیده و چهره ات گود افتاده،

اما هیچ کدامشان به این فکر نمی کنند که تحمل این زندگی و رنج های آن

^{بر پشتت سنگینی می کند و قامتت را خمیده وچهره نحیفت را گود انداخته است}

^{خسته می شوید از زندگی آن گاه که می بینید آن هایی که برایت} 

^{کلاه از سر بر می دارند در همان حال در ذهن خود} 

^{طناب دار را بر گردن درازِ باریکت می آویزند}.

^{آری تو را به دار می آویزند.}

^{خسته می شوید از زندگی آن گاه که می بینید دیگران هیچ حرفی ندارند} 

^{و برای آن که فکشان از انفعال وا نماند} 

^{بی هیچ دلیل تو را برای حرفهایشان انتخاب می کنند.}

^{آری آن ها تو را متهم می کنند، به بی مسئولیتی به بی خیالی} 

^{و به همه ی آن چیزهایی که خود بوده اند.}

^{و خودشان قاضی می شوند و برایت حکم می تراشند} 

^{بی آن که تو در دادگاه آن ها حاضر باشی.}

^{آری بی آن که اندکی خود را به جایت قرار دهند.}

^{من می خواهم زندگی کنم!}

^{من می خواهم زندگی کنم...!}

^{بهانه ی زندگی کردن را از من نگیرید با حرفهایتان!}

کارو شاعر و نثر نویس معاصر ، برادر خواننده معروف ویگن در سال 1306 ه.ش در همدان دیده به جهان

 گشود این شاعر نه چندان نامی اما برای اهل هنر آشنا مضمون بیشتر اشعارش دردهای اجتماعی

 است که فقر در آنها بیداد می کند.

کتاب معروف او سکوت سرد است که در سال 1334 به نثر و نظم درآورده و به چاپ رسانده از باقی آثارش

 نامه ها- خاطرات- گورکن را می توان نام برد.

این شاعر حساس بنا به گفته ای در همان سال 1334 بعد از نوشتن یک وصیت نامه در سن 28 سالگی

 دست به خود کشی زد که خود از آن به 280 سال رنج و مشقت یاد می کند البته این پایان راه برای کارو

 نبود .

در گوشه ای از این وصیت نامه آمده است:

می دانم پس از مرگم ثروتمندی ، از میان ثروتمندان شهر ما پیدا خواهد شد که لاشه مرا بخاطر اضافه

 کردن شهرتی بر شهرتهای کذائی خود، به خاک بسپارد....

...اما نه ! ثروتمندان محترم!؟... لطفا مرا با پول خود ، به خاک نسپارید!... لاشه مرا با کارد آشپزخانه ی

 رنگ و رو رفته مان، که قلمتراش مداد شبهای نویسندگی من است، در هم بدرید! و پاره های سرگردان

 لاشه ی مرا در پست ترین نقاط شهر، به سگها بسپارید ...! من می خواهم ، از لاشه من ، چندین

 سگ گرسنه سیر شود... شما آدمکهای کمتر از سگ ، که هیچ انسان گرسنه ای از درگاهتان سیر

 نشد!...

من میمیرم ... اما مرگ من ، مرگ زندگی من نیست! مرگ من ، انتقامی است که زندگی من ، از جعل

 کننده ی نام خودش می گیرد؟. من میمیرم تا زندگی زیر دست و پای مرگ نمیرد!... مرگ من، عصیان

 یک زندگی است که نمی خواهد بمیرد...!

 شعر خدایا کفر می گویم پریشانم - از دکتر شریعتی نیست از کفر نامه کارو هست.

در ادامه مطلب لینک دانلود کتاب رو براتون گذاشتم

عزیزان سلام امروز یک کار بی سابقه تو بلاگم انجام دادم که

قبلانظیرش رو ندیده بودید!

                 غم نگاه آخر با صدای زیبای مرجان کندی

                      دانلود کنید فوق العاده است

این روزها همه نظر می دهند شما چطور؟

"شاید هیچ وقت قسمت نشه زیرِ این آسمون آبی،کنار رویاهات قدم بزنم...

اما همیشه یادت بمونه که:

سوی کنعان نروم یوسف من در اهل است

بــوی پیــراهن او روشـنی جــان ودل است

گـرچـه خشکیـده و زردم بـه کـویـری از درد

ریشه وساقه من دردل این ا ب و گل است

جبـرتقـدیـر روان کــرده بــه غـربت (خـاکی)

ورنـه یـارمـن و دلـدار مـن انـدر اهــل است
                  

(خاکی) شهراَهِــل

داستان عاشقانه  ادامه مطلب

تو می توانی دوستی مرا نپذیری . می توانی مرا از خود برانی . می توانی روی از من بگردانی و برای همیشه مرا از دیدار خود محروم کنی … منهم می توانم تو را نبینم . می توانم روز ها و شبها بدون دیدار تو بسر برم . می توانم چشمانم را از سر راه تو بگردانم و به سوی تو خیره نشوم . می توانم زبانم را وادارم تا نام تو را بر خود جاری نکند . می توانم گوشم را از شنیدن آهنگ صدایت بی نصیب نمایم . ولی ….قلبم…. او دیگر در اختیار من نیست . او تا زنده ام بیاد تو خواهد طپید او در درون خود بخاطر تو خواهد نالید.
مگر ترانه های آسمانی عشاق و سرودهای ملکوتی دلباختگان بگوش تو نمی رسد؟
تمام هستی من ، چرا دوستم نمی داری؟
وسیله ای جز رابطه ای که قلب ها را به یکدیگر نزدیک می کند ندارم. تصور می نمایم که گه گاه به کمان احساسات کسی که مدتهاست او را فراموش کرده ای پی ببری و اندکی او را بخاطر بیاوری.
نمی دانم آیا سزاوارم که به این دستاویز امیدوار باشم؟
مگر نمی گفتی قلب تو جایگاه عشق و آرزوی منست؟
مگر نمی گفتی نگاه تو مرا به بهشت می رساند؟
مگر نمی گفتی زندگانی خویش را برای تو می خواهم؟
پس چه شد؟ چرا در تاریکی زندگی رهایم ساختی؟
فرشتگانی که سوگند عشق و وفاداری ترا شنیده اند هنوز با اندیشه های من بازی می کنند. بلبلانی که در کنار دلهای ما نغمه سرائی کرده اند هنوز در گوشه و کنار زمزمه می کنند و بر دل دور افتاده من سلام می گویند.
راستی ، آن همه لطف و پاکدلی به کجا رفت؟ چرا سعادتی که بر هستی من سایه افکنده بود ، بدین زودی در تاریکیهای سرشک و اندوه پنهان گردید؟ مگر ممکن است دلیکه به نور عشق و فضیلت ، گرمی و روشنی یافته است بدین زودی سرد و خاموش گردد؟
آیا بیاد می آوری آن روزهای گذشته و آن عهد و پیمان هایی را که دلهای ما را بهم پیوست ؟ بدانگونه که اگر کسی می گفت این رابطه را روزگار برهم می زند ، بر او می خندیدیم. مگر تو بمن نمی گفتی که زندگی را دوست می داری زیرا من زنده ام ؟
از آنچه بر ماگذشته تو را چیزی نمی گویم….ولی متاسفم بر آن نهالی که با چه امیدهایش کاشتم و چون زمان گلش ، در رسید آن گل را باد سوزانی خشکاند. آری غنچه عشق ما نشکفته پژمرده شد. اگر فرشته می تواند آدمی را کیفر کند این منتهای شدت کیفر است.
ای کاش گذشته را فراموش می کردم و به دلخوشی پیشین باز می گشتم . آیا بیاد می آوری آن روز را که می گفتی تو این لبخند را از لبان فرشته ربوده ای ؟ اینک کجایی که ببینی آن لبخند چه بر سرش امده.
خداحافظ
امروز دیگر تو را ترک خواهم گفت . اصرار نکن دیگر نمی مانم. بعد از این همه که مرا آزردی حالا در این دقایق آخر با من مهربانی می کنی؟
این اشکهای گرم و سوزانی که در چشمانم غلتانست با تو چه می گویند و از من چه می خواهند؟ جز اینکه تنها وفاداری را آرزو می کنند؟ ولی من آنها را مایوسانه از خودم می رانم چون وفایی در تو نمیابم. آری می روم خداحافظ . دوست دارم دور از تو جان بسپارم تا صدای قهقه خندهایت را بگوشم نشنوم.
بگذار بروم و از تو فرسنگها دور باشم . نمی دانم به من چه خواهند گفت در حالیکه با دلی شکسته و پریشان باز می گردم و با تو چه خواهند کرد آن ناز و عشوه هایی که تو را مجذوب کرده است. بر دل ها آتش می زنی اما باز گناه را به من نصبت خواهند داد و تقصیر را بر گردن من خواهند نهاد . راست است که یک دل و یک عشق تو را کافی نیست. توباید دلها بسوزی . بدبخت من ، که جز یک دل و یک عشق نداشتم.
خداحافظ ، گریه نکن که باور نمی کنم مرا دوست بداری . شاید این اشکها بخاطر تنهایی باشد ولی نترس تو را تنها نمی گذارند . این من هستم که باید بگریم . تنها من هستم که جز تو ندارم ، و تو هم مرا نمی خواهی .
من باید آه بکشم و اشک بریزم ولی کجا در تو اثر خواهد کرد؟ می خواهم بروم دیگر این سوگندها که در پیشم یاد می کنی و قسم ها که پی در پی بر زبان می آوری نخواهد توانست مرا از رفتن باز دارد .
فراق تو برایم زیاد سخت است زیاد ، ولی بیش ازاین تاب بی وفایی و بی مهری هایت را ندارم. کجا برایم عزیز و دوست داشتنی تر از کنار تو بود اگر با من کمی مهربان می بودی؟ حال که مرا دوست نمی داری ، حال که با من بی وفایی می کنی ، حال که من پناه گاهت نیستم ، حال که…. دیگر خداحافظ .
آن زمان که دوستمان می داشتند ، دوستشان نداشتیم. آن زمان که قدرمان را می دانستند ، قدرشان را ندانستیم و آن زمان که ما را گرامی می داشتند ، گرامیشان نداشتیم . و حال که به قدر وارزششان پی بردیم آنها هستند که ما را ترک خواهند گفت . زیرا کاسه صبر هر چه قدر هم که بزرگ باشد سرانجام روزی لبریز خواهد شد

صدای قدم‌هایت را هنوز هم می‌شنوم … !

آن‌روزها عاشقانه با هم گام برمی‌داشتیم.

شب‌ها ستاره بودیم در آسمان، .. و هر صبح می‌رفتیم تا رسیدن به

خورشید.

آن‌روزها در کنار هم، به شماره‌ی قدم‌هامان فکر نمی‌کردیم.

آن‌روزها هیچ‌چیز اهمیت نداشت!!!!!!! هیچ‌چیز به اندازه‌ی تو اهمیت

نداشت.!..

اما..

این‌روزها سکوت را حس می‌کنم.!.. و می‌دانم که فاصله‌ها را دوست

ندارم.

در این‌روزها من تمام دقایق و ثانیه‌ها را می‌شمارم، تا رسیدن به تو…

   ♥♥کداميک از درختاني که زير سايه شان با هم قدم زديم،  قسم بخورند… تا تو صداقت نگاهم و پاکي عشقم را باور  کني؟! ....
انگار که صداي پر غصه ي نگاهم را نمي شنوي!! ..مي دانم.  آن غرور پنهان هميشگي ات نمي گذارد که بگويي دلتنگمي.! ..

قصه امشب حدیث غالب است قصه عشق است بشنو! جالب است

در همـان روزی کـه یـک بـود ، یـک نبـود جـز دل دیـوانه من کـس نبـود

یـک نـفـر آمــد نــدانــم از کجـــا تـــا بـــرد دل را بــه ســوی نــاکـجـا!

بـوی عشـق آمـد شـدم سرمست او رفتـم و دست دلـم در دسـت او

تا پس از چندی رسیـدم ناکجـا گفتـم ای دل ، من کـجا؟ اینـجا کـجا ؟!

دل خمــوش و عقــل را چــاره نبــود تـا کنــون فـکرم چنیـن پــاره نـبود

روز و شب صبر از خدا می خواستم عقل را از دل جـدا می خـواسـتم

لحظـه هـا می رفـت و مـن در ناکـجا آخر این غم تا به کی و تا کجا ؟!

ابـر دل جـز اشـک بـارانـی نـداشت جـان من! این قصه پاياني نداشت

شبـيه بــرگ پايـيزي پـس از تـو قـسمـت بـادم

خـداحافـظ ولـي هـرگـز نخـواهـي رفـت از يادم

خداحـافـظ وايـن يعنـي در انــدوه تــو ميـمـيـرم

در اين تنـهايي مطـلق،كه مي بنـدد به زنجيرم

چگـونه بـگـذرم از عـشق از دلبـسـتگي هـايم

چگـونـه مي روي با اينـكه ميداني چه تنهايم 

هـــــــي بـــــــــا تـــــــوام

چــرا مـــدام بــــي اجـــازه

به ذهنم سرك مي كشي

هيــچ دلــم نمـي خـواهـد

بعـــد از ايــن همــه وقــت

دوبــاره نبــش قلـــب كنـم

تـو را در گـورسـتـان قلبــم

بــــه خــــاك ســـپــرده ام

مـــدت هـــا پـيــش

پــــــس بــــــــرو...

نامه ات رو گذاشتم تا بدونی که می دونم کی هستی!

ميدونستم ميرسه روزي كه منو يادت نمي يادميون اين همه آدما

نمي دونستم درست همون فـرداش

اما مي دونستم مثل رهگذري،بالاخره ميري مثل مشتري بي نياز

بــه قـول خــودت رهگـذري غــريــب 

سرك مي كشي به همه جا الا مـن

مثـل كتـابـي شـدم تنــد ورق خورده

رفتـم از يـاد تـو با اينـكه فقـط دو هفته گذشته از آخرين صحبت ما

مــن رفـتـم از يـادت ولـي چـشـمم هـنــوز بــه نـوشــته تـوسـت

كـه شايـد هـمين امروز -همين فردا

فانـوس بـه دسـت تـو كوچـه موندم

همـــون كـــــوچـــــه بــــن بــست

هنــوز هـــم بــا نــور اميــدم فـانـوس رو روشـن نـگـه داشـتـم

حـس حضـور خـدا تـو لحـظـه هـام

بــا حــس بــهاري كـه در راهـست

ميـــــان ايـــن هـــمه دوســــتــان

تنــــــــــهــايـــــــم

بـــي حضــور تــــو

با يه حس دلتنگـي

نينا

آنقدر غرق در آهنگ صدايت بودم كه نديدم تنهام

و صداي بادست كه به من مي گويد

او دلش با دگريست،تو كجاي كاري!

بيـا چشـمانـت را بنويسم به واژه هايی تـازه و لبـانت را

بخوانـم به سروده ای ديگر، بيا گـونـه هـايت را ببـويم به

بوسه ای گرم تر! بيا نگاهـت را بسرايم به شعری نـو و

بيا تا از تو خدايـي بسازم که هر روزبه پايت نماز بگذارم

            . ای خــــدای شـــعــرهـــای مــــن!

       بر گرفته از بلاگ دوست خوبم در امتداد شعر